« او گفت : مثل منى در پشت انسان مثل آبى است كه در چاه باشد . اگر چاه را پاك كنى ، آب آن فوران پيدا كند و اگر چاه را به حال خود گذارى ، آب آن فرو مىرود ؛ « او گفت : شخصى كه جماع مىكند ، از آب زندگانى برداشته است . از او پرسيدند ، در چه مدت شخص بايد جماع كند ؟ جواب داد سالى يك مرتبه . پرسيدند اگر شخص نتوانست صبر و خوددارى نمايد چه كند ؟ گفت ماهى يك مرتبه . به او گفته شد : باز هم اگر نتوانست . گفت : هر هفته يك بار . پرسيدند ؟ اگر نتوانست . جواب داد : آن روح او است ، هر وقت دلش خواست آن را بيرون كند ؛ « او گفت : امهات لذات دنيا چهار است : لذت خوراك ، لذت آشاميدن ، لذت جماع ، لذت سماع . سه لذت اول به نحوى است كه انسان به آنها نمىرسد ، مگر با مشقت و خستگى و اگر زياد هم شود ضررهائى دارند ، ولى لذت سماع چه كم باشد چه زياد خستگى ندارد و بىمشقت است ؛ « از حكمات اوست : اگر غدر و خيانت جزء طبع انسانها است ، در اين صورت اعتماد به كسى دليل عجز مىباشد و اگر رزق انسانى قسمت شده است به او مىرسد . حرص بر تحصيل آن كار باطلى است ، « و گفته است : كمى عائله يكى از دو طريق گشايش مىباشد ؛ « او گفت : عافيت و سلامت دارائى پنهانى انسان است كه قدر آن را كسى مىشناسد كه از دست او برود . از او پرسيدند چه نوع زندگى خوب است ؟ جواب داد : امنيت با فقر بهتر از بىنيازى با ترس است . بقراط مردمى را ديد زنى را دفن مىكنند ، گفت : خوب كسى تو را مىچلاند و در بغل مىگيرد . از او حكايت كرده‌اند : توجه خود را بجوانكى نمود كه مىخواست او را تعليم